Zespół Szkół Ekonomiczno-Ogólnokształcących we Wrocławiu - Artykuły nauczycieli

Polski Wrzesień 1939

Wrzesień 1939 roku był ciepłym miesiącem. W normalnych, tj. pokojowych okolicznościach, Polacy wykorzystywali by ten miesiąc na wykorzystanie ostatnich słonecznych dni, by zbierać grzyby, robić zapasy na zimę, albo po prostu wypoczywać. Ale tamten wrzesień był inny. Zamiast taktów muzyki, grały syreny alarmowe nad miastami, ostrzegając przed nadlatującymi samolotami. Zamiast wyjazdów na wypoczynek, mieszkańcy Polski szykowali się do ucieczki przed okupantami. Ale dokąd uciekać? Gdzie może być bezpiecznie? Pomiędzy 1 a 17 września 1939 roku, trwała nadzieja, że zwycięstwo nad Niemcami jest możliwe. Nie wiedziano, że Francja i Anglia, które 3 września wypowiedziały Niemcom wojnę, nie zamierzały wypełnić swego zobowiązania. Pozostawiły Polskę osamotnioną w walce. A kiedy polskie władze szykowały za Wisłą odwodowe oddziały Armii „Prusy”, które miały stanowić zasadniczy klin uderzeniowy na Wschodzie, w momencie podjęcia operacji sojuszników na Zachodzie, nadeszła informacja o wkroczeniu 17 września Sowietów do do Polski. Był to moment przełomowy w tej wojnie. Nie wiedziano bowiem, że Niemcy i Sowieci podpisali tajny plan wspólnego uderzenia na Polskę, znany jako pakt Ribbentrop-Mołotow. Raz jeszcze Niemcy i Związek Sowiecki, bez względu na barwy polityczne i ideologie, dla Polski stały się śmiertelnym zagrożeniem. Dzień 17 września powinien stanowić memento dla nas i całej Europy. Wojna, która mogła trwać kilka miesięcy, wobec bezczynności Zachodu oraz przewrotności Sowietów, trwała 6 długich lat i kosztowała życie ponad 60 milionów ludzi.

Bernadetta Kruk Manasterska

Czterdziesta rocznica wydarzeń

Ostatni dzień sierpnia, to ostatni dzień wakacji dla każdego ucznia. W tym dniu uczniowie myślami są w dniu następnym, rozpoczynającym rok szkolny. Ale od czterdziestu lat, jest to dzień zadumy i refleksji. Czterdzieści lat temu, 31 sierpnia 1982 r., w całej Polsce miały miejsce demonstracje przeciwko władzy komunistycznej, która pół roku wcześniej, 13 grudnia 1981 r., wprowadziła stan wojenny. Stan wojenny został wprowadzony po to, aby zatrzymać dążenie Polaków do życia w demokracji, w warunkach poszanowania wolności i swobód obywatelskich. Stan wojenny spowodował zejście do podziemia „Solidarności”. W podziemnych warunkach ukształtowały się nowe organizacje na bazie ruchu „Solidarność”, które nie zamierzały „reformować socjalizmu”, ale walczyć o pełną swobodę polityczną. Jedną z takich struktur była „Solidarność Walcząca”, której przywódcą był Kornel Morawiecki. To członkowie i sympatycy „Solidarności Walczącej” byli najbardziej aktywnymi podczas wydarzeń 31 sierpnia 1982 r, a Wrocław zyskał miano „Twierdzy”, z powodu silnego oporu przeciwko komunistycznej władzy. Tamtego ostatniego dnia sierpnia strzelano do Polaków z premedytacją. Strzelano, by zabić. W ten sposób chciano zmusić do życia w pokorze, fałszu pod obcym Sowieckim butem. Strzelano w Lubinie, gdzie zamordowano co najmniej trzy osoby, strzelano we Wrocławiu i w wielu innych miastach w Polsce. Ile było ofiar? Tego dokładnie nie wiadomo. Co pewien czas na światło dzienne wychodzą nowe fakty. Jeżeli chcecie poznać historię jednej z takich ofiar, zajrzyjcie na stronę: https://solidaryzm.eu/.../chcecie-aby-gardla-nam.../

Bernadetta Kruk-Manasterska

Zamknij menu
Wróć na początek strony